Όταν πρωτογνώρισα την Αναστασία μέσα από της ομάδες του Facebook το 2018 ένα από τα πράγματα που μου είχε κάνει μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το απόφθεγμα στην φωτογραφία που είχε για cover picture στο προφίλ της.
“Το να είσαι βίγκαν δεν είναι θυσία, είναι ευτυχία”.
Θυμάμαι ήμουν τότε βίγκαν μόλις 2 χρόνια (φυτοφάγος για λόγους υγείας λίγα περισσότερα) και ένιωθα πως κάθε μέρα βιγκανισμού ήταν ένας Γολγοθάς, μια τεράστια θυσία που έπρεπε να κάνω κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι.
Ο Άρυαν ήταν τότε λίγο μεγαλύτερος από 6 μηνών, μόλις είχε μπει στην εισαγωγή στερεών, κι εγώ ήμουν άυπνη, αγχωμένη, μόνη, ήθελα καπουτσίνο με σαντιγί, γαλακτομπούρεκο και σουβλάκια για να αντέξω. Δεν υπήρχε τότε στο σούπερ μάρκετ ούτε φυτική σαντιγί, ούτε φυτικό τυρί, ούτε γύρος από σόγια. Θυμάμαι κάποια πρωινά Κυριακής που πηγαίναμε με τον Σαλιλ στην μοναδική καφετέρια που είχε τότε η πόλη που μέναμε και αναγκαστικά παρήγγελνα τσάι γιατί δεν υπήρχε τίποτα άλλο βίγκαν στο μενού, ούτε φυτικό γάλα για τον καφέ (κάτι που ισχύει ακόμα και σήμερα στις μικρές συνοικιακές καφετέριες). Ο Σαλίλ έπαιρνε την ζεστή του σοκολάτα με ζωικό γάλα ή τον καφέ του και αναρωτιόταν γιατί μου είναι σημαντικό να είμαι τόσο “αυστηρά” βίγκαν. Κι εγώ, ήδη από τότε, θα άρχιζα να συνειδητοποιώ πως η απόφαση του να είμαι βίγκαν θα ήταν μια θυσία… θυσία της ευκολίας και του βολέματός μου, ένας δρόμος με δυσκολία στην διασκέδαση, την κοινωνικοποίηση, τις διακοπές, την γονεϊκότητα και όλες τις μέρες που το μυαλό μου θα ζητάει ανακούφιση μέσα από τις γεύσεις που είχε 30 χρόνια συνηθίσει.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, και ειδικά μέσα από την δουλειά μου, είδα πολλούς άλλους βίγκαν να θυσιάζουν την ευκολία, το βόλεμα και τις συνήθειές τους για να είναι βίγκαν. Είδα βίγκαν έγκυες και μητέρες να παλεύουν ενάντια στο τέρας του ιατρικού εκφοβισμού, είδα βίγκαν να εξοστρακίζονται από τις παρέες τους ή και τις οικογένειές τους και να λοιδωρούνται, είδα ακόμα και βίγκαν ακαδημαϊκούς να θυσιάζουν ένα μέρος της καριέρας τους επειδή ήταν βίγκαν σε έναν πολύ εχθρικό για τους βίγκαν επαγγελματικό χώρο. Και φυσικά είδα άπειρες βίγκαν γυναίκες να βιώνουμε τον σεξισμό σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, επειδή ήταν βίγκαν.
Στα 10+ χρόνια που είμαι βίγκαν ο βιγκανισμός έχει υπάρξει στην ζωή μου και στην ζωή των γύρω μου μια θυσία, ένας πολύ δύσκολος δρόμος.
Αλλά ποιός σου είπε ότι το να “θυσιάζεσαι” για κάτι που πιστεύεις, για κάτι που εναρμονίζεται βαθιά με το ποιά είσαι, ποιά είναι η ηθική σου, δεν είναι ταυτόχρονα και τεράστια πηγή ευτυχίας;! Ειδικά όταν αυτή η θυσία σου δίνει την αίσθηση της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, η ευτυχία που αντλείς από αυτή είναι απερίγραπτη. (Πολλές μελέτες έχουν αποδείξει αυτόν τον αιτιακό συσχετισμό ανάμεσα σε ευτυχία και προσφορά, όπως αυτή).
Γιατί ο άνθρωπος είναι ένα ον που εξελίχθηκε εκατομμύρια χρόνια με το να νοιάζεται για τον κοινωνικό σύνολο στο οποίο βρίσκεται, κι ακόμα κι όταν το νοιάξιμο αυτό μπορεί να τον δυσκολέψει σε πρακτικά ζητήματα, μπορεί ταυτόχρονα να του δίνει μια πολύ βαθιά εσωτερική ικανοποίηση, υπερηφάνεια για τον εαυτό του, και την αίσθηση ότι υπηρετεί έναν ευγενή στόχο.
Κάθε μέρα που νιώθω πως το να είμαι βίγκαν είναι θυσία, νιώθω και την ευτυχία του να ξέρω πως οι πράξεις μου σήμερα κάνουν την βίγκαν στάση ζωής πιο εύκολη για τα παιδιά μου αύριο. Κάθε φορά που μου λένε “όχι δεν έχουμε γάλα σόγιας” και στραβώνω που πάλι δεν θα πιω έναν καφέ της προκοπής, νιώθω πως ως καταναλωτής έχω πιέσει το μαγαζί αυτό να προσφέρει και γάλα σόγιας και νιώθω την ευτυχία του να έχω συντελέσει στην μείωση των πωλήσεων του αγελαδινού γάλακτος, στην μείωση της κακοποίησης που υφίστανται τα ζώα.
Και πάνω απ’ όλα, κάθε φορά που νιώθω την βίγκαν γονεϊκότητα ως θυσία, κοιτώ τον Άρυαν και τη Νίκη, και πλημμυρίζω από την ευτυχία του να μεγαλώνω δύο παιδιά ελεύθερα από τις συνήθειες και τα στερεότυπα που δυσκολεύουν εμένα σήμερα, δύο βίγκαν πολίτες του αύριο για τους οποίους το να είσαι βίγκαν δεν θα είναι θυσία, αλλά μόνο ευτυχία.
