Άρθρα

Ευχές για το 2026, γραμμένες από άνθρωπο για ανθρώπους, με αίσθημα απελπισίας αλλά και την συνειδητή επιλογή να συνεχίζουμε.

Ένα μικρό κείμενο για όλους εμάς που νιώθουμε «παράταιρα» στο τραπέζι, ειδικά στις γιορτές.

Οι food wars και οι mommy wars δεν είναι απλές διαφωνίες σχετικά με το ποιο τρόφιμο έχει περισσότερο σίδηρο και σε ποια μορφή του απορροφάται καλύτερα, αλλά καθρέφτης μιας κοινωνίας που παλεύει με τις ανισότητες της, με το φύλο, με την εξουσία, με τον τρόπο που φαντάζεται το μέλλον.

Στο ΦΕΚ 3758/2017 ορίζεται ότι οι γονείς μπορούν να φέρνουν δικό τους φαγητό, ενώ το ίδιο το παράρτημα του νόμου προτείνει όσπρια, λαχανικά, φρούτα και δημητριακά. Όταν αυτό αγνοείται, οι δημόσιοι σταθμοί γίνονται πηγή κοινωνικής ανισότητας αντί για χώρος φροντίδας. Η Λαυρεωτική μπορεί να γίνει το παράδειγμα που θα εμπνεύσει και άλλους δήμους – ας το πετύχουμε μαζί.

Μπορεί ένα παιδί να μεγαλώσει υγιές με φυτοφαγική διατροφή; Οι διεθνείς επιστημονικοί φορείς απαντούν «ναι» αρκεί να υπάρχει σωστός σχεδιασμός.

Με λάθος τόνους ή χωρις καθολου τονους, με λάθος ωρθογραφία, με greekglish και emojis, με google translation και τη γλώσσα του σώματος, με όποιον τρόπο μπορούμε να έρθουμε κοντά, έλα να τα πούμε.

Η αυτοφροντίδα ώστε να είσαι υγιής δεν θέλει μόνο θέληση και πειθαρχία. Θέλει πάνω απ'όλα συνθήκες μέσα στις οποίες έχεις την δυνατότητα να σε φροντίσεις.

Σε έναν κόσμο που μιλά διαρκώς για συμπερίληψη, τα παιδικά πάρτυ αποκαλύπτουν πόσο δύσκολο είναι να την εφαρμόσεις στην πράξη. Γιατί η πραγματική συμπερίληψη δεν είναι να έχεις “κάτι και για το βίγκαν παιδί”, αλλά να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα σε ό,τι υπάρχει πάνω στο τραπέζι.

Σε έναν κόσμο που κατρακυλά προς τον φασισμό και την απανθρωπιά, η γονεϊκότητα δεν είναι ρόλος, είναι πολιτική πράξη. Και οι "παράξενοι" γονείς έχουν το θάρρος να σταθούν εκεί που μετράει.

Όταν το βούτυρο, η μπριζόλα και το “η γιαγιά ήξερε” χρησιμοποιούνται ως όπλα ενάντια στη δημόσια υγεία και την επιστήμη, ξέρουμε πως η επιστροφή στη φύση έγινε σύνθημα πολιτικής προπαγάνδας.

Οι βίγκαν οικογένειες δεν τρώνε μόνο μαρούλια. Όμως για να ανακαλύψουμε την ποικιλία της φυτικής διατροφής, χρειάζεται πρώτα να αποφασίσουμε ότι κυρίως γεύματα δεν είναι μόνο το κρέας και το κοτόπουλο.

Το να μεγαλώσουμε βίγκαν παιδιά αποτελεί την καλύτερη επένδυση για ειρηνικές κοινωνίες και έναν πιο βιώσιμο πλανήτη.

Τελικά ποιο είναι το κόστος της υγιεινής διατροφής; Ένα χαλασμένο πλυντήριο πιάτων μας βάζει σε αναθεώρηση όσων πιστεύαμε.

Ένα κείμενο για τον θηλασμό, τον φεμινισμό και την αλληλεγγύη στις θηλυκότητες κάθε είδους.

Από τη φούσκα της αυστηρής ηθικής μέχρι τη φούσκα της επιείκειας, κάθε στάση του ταξιδιού έχει τη δική της φωνή. Αγκαλιάζοντας αυτήν την πολυφωνία, γίνεται φανερό πως η ουσία δεν βρίσκεται στο να βρεθεί η μία σωστή φωνή, αλλά στην αποδοχή πως μπορεί να υπάρχουν πολλές αλήθειες ταυτόχρονα.

Είναι η βιοδιαθεσιμότητα ο πιο σημαντικός παράγοντας μιας υγιεινής διατροφής; Αυτό το άρθρο εξηγεί γιατί η συνολική δράση των φυτικών τροφών στο σώμα μας είναι πολύ πιο σημαντική από την απλή μέτρηση των θρεπτικών συστατικών.

Πίσω από την αγάπη και την επιλογή να μεγαλώσεις βίγκαν παιδιά, κρύβεται ένας αθέατος φόρτος εργασίας: ενημέρωση, συζητήσεις με συγγενείς και επαγγελματίες, κοινωνικές πιέσεις και συνεχής προετοιμασία. Τι σημαίνει στην πράξη το "vegan labor" και γιατί αφορά κυρίως τις μητέρες;

Βίγκαν πένθος, ταμπού συναισθήματα και η σιωπή γύρω από τις γιορτές που φέρνουν χαρά στους πολλούς και θλίψη στους λίγους. Τι σημαίνει να πενθείς κάτι που η κοινωνία δεν αναγνωρίζει ως απώλεια; Πώς διαχειρίζονται οι βίγκαν γονείς αυτά τα "αόρατα" πένθη; Μιλώντας για το αποστερημένο πένθος, την αξία της κοινότητας και τη δύναμη της σύνδεσης.

Βιγκανισμός, μαγικοί κρύσταλλοι και μαγεία: γιατί συχνά το εναλλακτικό καταλήγει να συνδέεται με το αντιεπιστημονικό και πώς να το αποφύγουμε.

Ο σολομός στο πιάτο μας δεν είναι απλώς τρόφιμο με ω-3 λιπαρά οξέα και τοξικές περιβαλλοντικές ουσίες. Είναι το αποτέλεσμα μιας μισανθρωπικής αποικιοκρατικής πρακτικής που αφαιρεί τη βασική πηγή διατροφής από φτωχές κοινότητες, για να ταΐσει τις βιομηχανικές ιχθυοκαλλιέργειες των πλουσιότερων χωρών.

Όταν μια γυναίκα γίνεται χορτοφάγος, την βλέπουν ως υπερευαίσθητη. Όταν το κάνει ένας άντρας, τον χειροκροτούν για την ηθική του στάση. Γιατί η ίδια επιλογή κρίνεται τόσο διαφορετικά ανάλογα με το φύλο και πώς αυτό επηρεάζει την διατροφή των παιδιών;

Από κάποιους θα ακούσεις πως το να είσαι βίγκαν είναι ευτυχία. Από κάποιους άλλους πως είναι θυσία. Όμως συχνά, το ανθρώπινο βίωμα δεν είναι ούτε άσπρο ούτε μαύρο, αλλά έρχεται σε τόσες αποχρώσεις όσοι οι άνθρωποι που το ζουν.

Όταν η γλώσσα σπάει κόκκαλα: μένοντας πιστοί στις αλήθειες (μας), χωρίς να θυσιάσουμε την ενσυναίσθησή μας.

Η διαδρομή μιας οικογένειας: η πολυπλοκότητα του να επιχειρείς το βιγκανισμό σε έναν μη βίγκαν κόσμο. Τα πάθη, τα λάθη και οι αδυναμίες μας.

Πώς στηρίζεις ένα παιδί που νιώθει το βάρος της διαφορετικότητας; Πώς κρατάς την ηθική σου χωρίς να του φορτώσεις μια μάχη που δεν είναι δική του; Αυτή είναι η ιστορία μιας από τις πιο δύσκολες στιγμές μου ως βίγκαν μαμά – και του δρόμου που επέλεξα να βαδίσουμε μαζί.

Κάθε φορά που κάνουμε μια νέα αρχή που απαιτεί κόπο, χρόνο, και χρήματα, πρέπει το "γιατί" να είναι ξεκάθαρο μέσα μας. Εδώ το δικό μου "γιατί" αυτής της νέας προσπάθειας.