Αν έγραφα μια ιστορία για το δικό μου ταξίδι από την παμφαγική στην φυτοφαγική διατροφή και έπειτα στον βιγκανισμό, θα ήταν μια ιστορία μιας περιπλανόμενης γυναίκας που πηγαίνει από χωριό σε χωριό, ή καλύτερα, από φούσκα σε φούσκα, ακολουθώντας τις φωνές που ακούει, προσπαθώντας να βρει ποιο χωριό-φούσκα, και ποια φωνή της ταιριάζει καλύτερα.
Κάπως έτσι νιώθω την δεκαετή πορεία μου στο βίγκαν βίωμα, και ειδικά στον βίγκαν ακτιβισμό.
Η πρώτη φούσκα μέσα στην οποία μπήκα ήταν η φούσκα των health-conscious φυτοφάγων. Αποφάσισα να αλλάξω την διατροφή μου όταν έκανα βουτιά στην βιβλιογραφία και είδα πως αυτή η αλλαγή θα μπορούσε να βοηθήσει προβλήματα υγείας που με ταλαιπωρούσαν. Άκουσα τις φωνές που έλεγαν πως η πλειοψηφία των προβλημάτων υγείας του σύγχρονου ανθρώπου δεν θα υπήρχε αν ακολουθούσαν όλοι φυτοφαγική διατροφη. Μέχρι σήμερα χρησιμοποιώ συχνά τα δυνατά υγειονομικά επιχειρήματα υπέρ της μετάβασης στην πλήρη φυτοφαγία. Αλλά το ταξίδι είχε συνέχεια…
Από την φούσκα των health-conscious βρέθηκα να μαθητεύω δίπλα σε γυναίκες που θαύμασα εξαρχής και να μπαίνω σιγά σιγά στην φούσκα των abolitionist vegans. Διάβασα τα βιβλία τους, άκουσα τα επιχειρήματα κατά των μονοθεματικών εκστρατειών, έγινα ακόλουθος του Francione. Άρχισα σιγά σιγά να βλέπω την φυτοφαγική διατροφή ως ένα φυσικό επακόλουθο της μιας και μοναδικής αρχής. Αυτής της εγγενούς αξίας της ζωής των ζώων. Μέσα σε αυτές τις φωνές βρήκα μια άμεμπτη ηθική στάση, αλλά και μια απολυτότητα και ανελαστικότητα. Ταυτίστηκα και με τα δύο.
Λίγο αργότερα ήρθαν την ζωή μου, την ίδια χρονιά, το δεύτερο παιδί μου, ο κόβιντ, ένα burnout, το coaching και η ψυχοθεραπεία. Έγινε ο βιγκανισμός θυσία και η φούσκα της άκαμπτης ηθικής άρχισε να μου μοιάζει ασφυκτικά μικρή. Τότε άρχισαν γύρω μου να ακούγονται φωνές γεμάτες κατανόηση για την ανθρώπινη δυσκολία, να μιλάνε για τον Γολγοθά της αλλαγής, να καλούν σε μια πιο ελαστική, ενσυναισθητική στάση. Η φούσκα των flexitarians φυτοφάγων υπήρξε μια περίοδο ένα ασφαλές μαλακό υπόστρωμα, να ακουμπήσω τα κουρασμένα μου κίνητρα.
Όσο περνάνε τα χρόνια, ζώντας ακόμα ανάμεσα σε φούσκες και διαφορετικές φωνές, νιώθω να ταυτίζομαι όλο και λιγότερο με κάθε μία από αυτές. Ενώ γύρω μου οι περισσότεροι φαίνονται όλο και πιο στρατευμένοι και σίγουροι για τη δική τους μοναδική φωνή, εγώ κάθε μέρα αμφισβητώ όλο και περισσότερο τη δική μου και νιώθω πως η μοναδική ταύτιση υπάρχει όταν αυτή η φωνή μου λέει «ειλικρινά, δεν ξέρω τι σκατά κάνω».
Κάπως έτσι, ανάμεσα σε φωνές και φούσκες, πήραμε την απόφαση να φτιάξουμε αυτήν την ιστοσελίδα. Και η πρώτη λέξη που γράφτηκε σε εκείνο το κίτρινο χαρτάκι που κρατήσαμε σημειώσεις στο πρώτο “vegan parents meeting” ήταν η λέξη πολυφωνία. Ονειρευτήκαμε έναν χώρο που κάθε φωνή που έχει κάτι να πει για το βίγκαν κίνημα θα μπορεί να εκφραστεί σε έναν ασφαλή φιλόξενο χώρο, όπου τα τρολ των σόσιαλ δεν θα μπορούν να εξαπολύσουν κατά μέτωπο επίθεση και ο αλγόριθμος δεν θα ορίζει την ορατότητα.
Σε αυτή τη διαδικτυακή συνάντηση θα ακούσεις τις φωνές των abolitionists, των health-concious, των “κάνω το καλύτερο που μπορώ και είναι αρκετό”, των “είμαι βίγκαν για το περιβάλλον”, των “η τοξική επικοινωνία δεν προωθεί τον βιγκανισμό”, των “ή είσαι βίγκαν ή δεν είσαι”. Δεν θέλουμε να υπαρχει ούτε ομοφωνία ούτε ομοιογένεια σε αυτήν την προσπάθεια. Θέλουμε να ενώσουμε τις φούσκες μας και τις φωνές μας, να φτιάξουμε δρόμους ανάμεσα στα χωριά μας, να νιώσουμε τα βιγκανόμετρα να βγαίνουν μέσα από τα τρίγκερ και τη διχόνοια μας, και να κάτσουμε να τα διαχειριστούμε.
Φυσικά δεν θα δώσουμε χώρο στις φωνές που ξεχειλίζουν ρατσισμό, φασισμό, σεξισμό, ομοφοβία, τρανσοφοβία, χονδροφοβία και άλλες εκφάνσεις σκατοψυχιάς. Δεν θα δώσουμε χώρο ούτε σε όσους είδαν στον βιγκανισμό μια καλή μπίζνα και μπήκαν με μοναδικό σκοπό να γεμίζουν τις τσέπες τους.
Κάθε άλλη φωνή όμως είναι ευπρόσδεκτη, από όποια φούσκα κι αν προέρχεται.
