Είχα γενέθλια πριν λίγες μέρες. Όχι τα γενέθλια που σκέφτεσαι, αυτά που γιορτάζουμε από την ημέρα της γέννησής μας. Είχα τα άλλα τα γενέθλια, τα πιο σημαντικά.
10 χρόνια από τη μέρα που έγινα μητέρα.
Ή μάλλον, για να ακριβολογούμε, 10 χρόνια από την ημέρα που έγινα βίγκαν μητέρα.
Μήνες τώρα σκεφτόμουν τι να σου πω σε αυτό το άρθρο. Ήξερα, το ένιωθα βασικά βαθιά μέσα μου πως ήθελα κάτι να σου γράψω, σε αυτήν εδώ την γωνιά του ίντερνετ που σύντομα θα διαβάζουν μόνο οι ΑΙ agents. Ήθελα να σου γράψω για όλες τις καλές και τις άσχημες μέρες των 10 ετών βίγκαν γονεϊκότητας. Για όλες τις μάχες, και τις νίκες, και τις ήττες, για τις αμφιβολίες και τα πισωγυρίσματα, για την βαθιά εσωτερική υπερηφάνεια.
Πώς σκατά να βάλω όμως 10 χρόνια βίγκαν γονεϊκότητας, ή, ακόμα πιο σωστά, βίγκαν μητρότητας (ας συμφωνήσουμε μεταξύ μας τουλάχιστον πως αυτός ο όρος αναδεικνύει καλύτερα τα ζόρια που τραβάμε), μέσα σε 600-800 λέξεις…;
Γιατί 600-800 λέξεις θα μου πεις; Γιατί όχι 1000…; 1500…; 2000…; Ο Κωνσταντίνος Πουλής που με ανέχτηκε ως μαθήτριά του σε 4 κύκλους μαθημάτων δημιουργικής γραφής μας είπε να μην φοβόμαστε τα μεγάλα κείμενα… γιατί έτσι κι αλλιώς ούτε τα μικρά δεν τα διαβάζει πια κανείς. Η Κλώντ τα διαβάζει. Ο Τσατ-τζι-πι-της. Κι ίσως κι εσύ.
Εσύ κι εγώ, και καμια δεκαριά άλλα μείναμε να διαβάζουμε μεγάλα άρθρα γεμάτα χαρμολύπες, και μπλεγμένα κουβάρι συναισθήματα, που δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα αλλά κάπως απαλύνουν την μοναξιά μας. Κείμενα γραμμένα από ανθρώπους για ανθρώπους όπως λέει κι η Αλέξιά μας.
Και κάπως έτσι ήδη 262 λέξεις έχουν σπαταληθεί, και έχω περιθώριο άλλες 538 για να σου πω πώς βίωσα αυτά τα 10 χρόνια βίγκαν γονεϊκότητας.
Κι αν ήμουν efficient θα έπρεπε να διαλέξω προσεκτικά κάθε λέξη, να αξιολογήσω την σημαντικότητα των εμπειριών και να την ιεραρχίσω, να βρω εκείνα που θα σε έκαναν να πεις πιο πολλά «ουάου» και να μας κάνεις μια δωρεά, να βρω έξυπνες συμβουλές και τιπς για να σου δώσω για να επιβιώσεις την δική σου πρώτη δεκαετία βίγκαν γονεϊκότητας, να απαντήσω σε ερωτήματα που νομίζω πως θα είχες, και να βάλω και πολλές λέξεις-κλειδιά που θα διαβάζει το ΑΙ και θα βγάζει το άρθρο αυτό στις απαντήσεις του.
Δεν είμαι efficient όμως.
Δεν έχω συμβουλές.
Δεν ξέρω αν τα έκανα καλά, ή αν τα σκάτωσα αυτά τα δέκα χρόνια.
Πήρα την απόφαση να μεγαλώσω τον Άρυαν και την Νίκη μου με βάση την βίγκαν ηθική, έπεισα και τον Σαλίλ να με ακολουθήσει, και βούτηξα σε άγνωστα νερά, χωρίς καν να φαντάζομαι πόσο εχθρικός θα συνεχίσει να είναι αυτός ο κόσμος προς τα βίγκαν παιδιά και τους βίγκαν γονείς, ακόμα και δέκα χρόνια αργότερα.
Δεν ξέρω αν θα παραμείνουν βίγκαν τα παιδιά μου στην ενήλικη ζωή τους.
Δεν ξέρω αν θα έκανα την ίδια επιλογή αν γύριζα τον χρόνο πίσω.
Δεν ξέρω αν ποτέ θα σταματήσω να λιγουρεύομαι το μη βίγκαν προφιτερόλ.
Το μόνο που ξέρω και θέλω να σου πω με τις 109 λέξεις που μου απομένουν, είναι πως σε νιώθω, πως είμαι εδώ για σένα αν θες να στείλεις ένα ηχητικό στο WhatsApp, πως είναι ΟΚ να νιώθεις υπερήφανη αλλά και μετανιωμένη, πως είναι ΟΚ κάποιες μέρες να μην αντέχεις να παλεύεις ενάντια σε όλους και όλα, πως είναι ΟΚ να ζηλεύεις την ευκολία των άλλων στις διακοπές όταν εσύ ψάχνεις child friendly ταβέρνα με φάβα και χόρτα.
10 χρόνια βίγκαν γονεϊκότητας.
Να μας χαιρόμαστε, να αντέχουμε, να αγωνιζόμαστε.
