Non-AI ευχές για το 2026.

Ευχές για το 2026, γραμμένες από άνθρωπο για ανθρώπους, με αίσθημα απελπισίας αλλά και την συνειδητή επιλογή να συνεχίζουμε.

Ευχές για το 2026, γραμμένες από άνθρωπο για ανθρώπους, με αίσθημα απελπισίας αλλά και την συνειδητή επιλογή να συνεχίζουμε.

Στο ΦΕΚ 3758/2017 ορίζεται ότι οι γονείς μπορούν να φέρνουν δικό τους φαγητό, ενώ το ίδιο το παράρτημα του νόμου προτείνει όσπρια, λαχανικά, φρούτα και δημητριακά. Όταν αυτό αγνοείται, οι δημόσιοι σταθμοί γίνονται πηγή κοινωνικής ανισότητας αντί για χώρος φροντίδας. Η Λαυρεωτική μπορεί να γίνει το παράδειγμα που θα εμπνεύσει και άλλους δήμους – ας το πετύχουμε μαζί.

Με λάθος τόνους ή χωρις καθολου τονους, με λάθος ωρθογραφία, με greekglish και emojis, με google translation και τη γλώσσα του σώματος, με όποιον τρόπο μπορούμε να έρθουμε κοντά, έλα να τα πούμε.

Η αυτοφροντίδα ώστε να είσαι υγιής δεν θέλει μόνο θέληση και πειθαρχία. Θέλει πάνω απ'όλα συνθήκες μέσα στις οποίες έχεις την δυνατότητα να σε φροντίσεις.

Σε έναν κόσμο που μιλά διαρκώς για συμπερίληψη, τα παιδικά πάρτυ αποκαλύπτουν πόσο δύσκολο είναι να την εφαρμόσεις στην πράξη. Γιατί η πραγματική συμπερίληψη δεν είναι να έχεις “κάτι και για το βίγκαν παιδί”, αλλά να μπορεί να συμμετέχει ισότιμα σε ό,τι υπάρχει πάνω στο τραπέζι.

Σε έναν κόσμο που κατρακυλά προς τον φασισμό και την απανθρωπιά, η γονεϊκότητα δεν είναι ρόλος, είναι πολιτική πράξη. Και οι "παράξενοι" γονείς έχουν το θάρρος να σταθούν εκεί που μετράει.

Όταν το βούτυρο, η μπριζόλα και το “η γιαγιά ήξερε” χρησιμοποιούνται ως όπλα ενάντια στη δημόσια υγεία και την επιστήμη, ξέρουμε πως η επιστροφή στη φύση έγινε σύνθημα πολιτικής προπαγάνδας.

Οι βίγκαν οικογένειες δεν τρώνε μόνο μαρούλια. Όμως για να ανακαλύψουμε την ποικιλία της φυτικής διατροφής, χρειάζεται πρώτα να αποφασίσουμε ότι κυρίως γεύματα δεν είναι μόνο το κρέας και το κοτόπουλο.

Τελικά ποιο είναι το κόστος της υγιεινής διατροφής; Ένα χαλασμένο πλυντήριο πιάτων μας βάζει σε αναθεώρηση όσων πιστεύαμε.

Από τη φούσκα της αυστηρής ηθικής μέχρι τη φούσκα της επιείκειας, κάθε στάση του ταξιδιού έχει τη δική της φωνή. Αγκαλιάζοντας αυτήν την πολυφωνία, γίνεται φανερό πως η ουσία δεν βρίσκεται στο να βρεθεί η μία σωστή φωνή, αλλά στην αποδοχή πως μπορεί να υπάρχουν πολλές αλήθειες ταυτόχρονα.