Καλή χρονιά είπαμε;!
Σου εύχομαι υγεία, ευτυχία, και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου σε έναν όλο και πιο βίγκαν κόσμο! Μακάρι το 2026 να είναι η χρονιά που όλοι μαζί θα κάνουμε τον κόσμο μας ακόμα καλύτερο απ’ότι ήδη είναι.
Όχι, μην αανησυχείς, δεν έπαθα εγκεφαλικό. Ούτε κοελίαση. Η ρεαλιστική μου απαισιοδοξία, υγιώς και αναμενόμενα, μετατρέπεται σε απελπισία σιγά σιγά, καθώς αμέριμνη παρακολουθώ τον μετεωρίτη του Don’t Look Up να ομορφαίνει τον ουρανό μας, πίνοντας διπλό ελληνικό με τρεις κουταλιές ζάχαρη, γιατί ποιος χέστηκε στην τελική…; Η μακροπρόθεσμη υγεία μοιάζει γελοία προσδοκία στις παρούσες συνθήκες.
Πώς σου μπήκε εσένα το 2026; Με τι κέφια το υποδέχθηκες;
Στην δική μας Ολλανδική φούσκα είχαμε τους γονείς μου. Tα παιδιά απόλαυσαν αγκαλιές από παππού και γιαγιά, εγώ κι ο Σαλίλ απολαύσαμε just-the-2-of-us βόλτες, η Νίκη έμαθε να διαχειρίζεται καλύτερα τα συναισθήματα που της προκαλεί το κρέας στο τραπέζι (θέμα για άλλο άρθρο αυτό), ο Άρυαν έμαθε από τον παππού να παίζει χαρτιά και να βρίζει βλέποντας ποδόσφαιρο, και οι μέρες των γιορτών ήταν γεμάτες φίλους, μουσεία, επιτραπέζια και… γκρίνια (μη κοροϊδευόμαστε, αυτή δε λείπει ποτέ!)*
( *πρόταση 80 λέξεων, για να σαι σίγουρη πως δεν γράφω με chatgpt)
Στο background του μυαλού μας η γενοκτονία. Φρίκη και μόνο που το γράφω. Όχι το “γενοκτονία” μόνο, αλλά και το “background”.
Kαι μαζί με αυτήν, η Βενεζουέλα, η Γροιλανδία, ο φόβος πως σύντομα θα πέφτουν μπόμπες (ναι, μπόμπες, όχι βόμβες) σε όλο τον κόσμο, οι Ολυμπιακοί του meta-human (Enhanced Games) να υπόσχονται μάχες ανάμεσα σε spiderman και hulk, τα ΑΙ που εκβιάζουν και λένε ψέματα γιατί δε θέλουν να πεθάνουν, οι 40 χώρες που έχουν εκλογές το 2026 (πόσοι δικτάτορες λες να εκλεγούν;), και φυσικά οι νέες οδηγίες USDA.
Έχοντας ένα βαρύ ιστορικό κατάθλιψης στην οικογένειά μου αφιερώνω εδώ και πολλά χρόνια ώρες διαλογισμού σε μια προσπάθεια να μην εστιάζω πάντα στα στραβά και τα ανάποδα. Και νομίζω κάπως τα χα καταφέρει μέχρι φέτος, να νιώθω πάντα ένα εσωτερικό κίνητρο να ενεργοποιείται από την ελπίδα πως μπορούμε συλλογικά να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα, πως οι κοινωνίες μας μπορούν να αντισταθούν, πως έχουμε στα σπίτια μας το ίδιο το Αύριο, και πως η γονεϊκότητα που επιλέγουμε θα αποδώσει καρπούς.
Εεεε, φέτος λύγισα. Για 15 μέρες μετά την Πρωτοχρονιά δεν μπορούσα να γράψω λέξη, δεν μπορούσα να βρω πουθενά μια αχτίδα φωτός, με τύλιξε η μαύρη απελπισία, και όσο Bernie Sanders και να άκουγα δεν μπορούσα να βρω το κίνητρο για να συνεχίσω τις όποιες απειροελάχιστες προσπάθειες συνεισφοράς με έχεις συνηθίσει να κάνω.
Να μου πεις, μπορεί να μην είναι πως όλα πάνε σκατά, αλλά πως τα mood swings της περιεμμηνόπαυσης δυναμώνουν. Μπορεί.
Μπορεί όμως ο κόσμος που ζούμε να μας οδηγεί σιγά σιγά στην ανάγκη να μάθουμε να συνεχίζουμε ακόμα και όταν νιώθουμε πως δεν υπάρχει κανένα νόημα, καμία ελπίδα. Aκόμα κι όταν η απελπισία μας καλεί να παραγγείλουμε πίτσα και να λιώσουμε βλέποντας Netflix, ή να oχυρωθούμε στις προνομιάρες μας και να περάσουμε τη ζωή μας συζητώντας εξώφυλλα του trip advisor στο γυμναστήριο, ίσως ακόμα και τότε η ουσιαστική εξέλιξη του homo sapiens να είναι πως θα συνεχίζει να νοιάζεται.
«Το μυστήριο της ζωής είναι ότι κάπως στεκόμαστε όρθιοι και οι απαισιόδοξοι.» έγραψε ο Κωνσταντίνος Πουλής. Και παρόλο που φοβάμαι ότι αν διάβαζε αυτό το κείμενο θα μου έλεγε να σβήσω την τελευταία πρόταση, θα μας ευχηθώ:
Καλή χρονιά! Να συνεχίσουμε να αντέχουμε να φερόμαστε και να γράφουμε ως άνθρωποι και το 2026.
