Από παιδί αγαπούσα το γράψιμο. Έγραφα ημερολόγιο, έγραφα διηγήματα, έγραφα ποιήματα. Μεγαλωμένη σε ένα σπίτι με πολυκοσμία, η καλύτερή μου ήταν να κάθομαι το βράδυ στη βεράντα, αφού όλοι είχαν κοιμηθεί, και να γράφω. Το γράψιμο με ακολουθεί μέχρι σήμερα, πάντα βάλσαμο, εκτόνωση, και αυτοψυχοθεραπεία. Είναι μέρες που μπορεί να έχω περάσει δεκάωρο γράφοντας κάτι για τη δουλειά, όπως σε αυτή τη φάση που γράφω μια πρόταση χρηματοδότησης για τη μεταδιδακτορική έρευνα που ονειρεύομαι να κάνω, αλλά στο τέλος της δουλειάς έχω την ανάγκη πάλι κάτι να γράψω, στα ελληνικά, χωρίς φίλτρα, για να χαλαρώσω.
Κάπως έτσι γράφονται τα άρθρα σε αυτήν την ιστοσελίδα. Άλλοτε στις 11 το βράδυ, άλλοτε στο παγκάκι του πάρκου με θέα τη λίμνη της γειτονιάς μου, κι άλλα σε χαρτί με μολύβι, δίπλα στο πάγκο της κουζίνας ενώ μαγειρεύω. Σκέψεις που θέλω να μοιραστώ, αισθήματα που θέλω να βγάλω, κι ας τα διαβάσει μόνο μια γυναίκα έτσι έξω που ταυτίζεται, κι ας τα πάρει το επόμενο μοντέλο ΑΙ να εκπαιδευτεί. Γι αυτό μου είναι πολύ σημαντικό αυτά τα άρθρα να είναι «εγώ», αυθεντικά εγώ, με τις κουραστικά μεγάλες προτάσεις, τις ασυνάφειες και… τα ορθογραφικά μου!
Η γλώσσα, ή μάλλον η σωστή γλώσσα δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο. Θυμάμαι στο λύκειο που κάναμε φροντιστήριο έκθεση για τις πανελλήνιες, όλοι οι καθηγητές μου έλεγαν πόσο κρίμα είναι να γράφω τόσο καλές, δημιουργικές εκθέσεις, και να χάνω βαθμούς από τα ορθογραφικά. Οι πολύ κολλητοί φίλοι έριχναν πολύ καζούρα για τους τόνους στο ουσιαστικό άνθρωπος που πάντα πήγαιναν όπου να ναι. Η αιτιατική πληθυντικού ακόμα με στοιχειώνει. Μου πήρε μπόλικα χρόνια για να ξεπεράσω την ντροπή όταν κάνω συντακτικά και ορθογραφικά λάθη ενώ μιλάω. Ούσα «καλή μαθήτρια» δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι σκατά σκάλωμα έχει φάει το μυαλό μου με τη γλώσσα, και γιατί κάποιοι κανόνες δεν μπορούν με τίποτα να αποτυπωθούν στο μυαλό μου. Σαν τον γαμοκανόνα του τελικού -ν. Σιχτίρ!. Μια βόλτα στα άρθρα μου εδώ θα σε πείσει πως αυτός ο κανόνας έχει υπάρξει με μεγάλη διαφορά το μεγαλύτερό μου γραφικό μαρτύριο. Στα 26 παντρεύτηκα τον Σαλίλ και στο μαρτύριο της «σωστής γλώσσας» προστέθηκαν τα αγγλικά. Έχουμε πολλές ιστορίες να θυμόμαστε, από την εποχή που ζήταγα “pork” για να φάω αντί για “fork” εως το “Baby, please change the *shit* of our bed” που πήρε επική προσπάθεια και γέλια ετών για να γίνει “sheet”. Και μετά γίναμε braindrain. Ήρθαμε στην Ολλανδία, την χώρα που η γλώσσα ακούγεται σαν μουσική στα αυτιά των ξένων, και μαθαίνεται εύκολα… #NOT! 10 χρόνια εδώ, και όχι, δεν μιλάω ακόμα ολλανδικά. Ντιπ. Σίριουσλι.
Kαι κάπως έτσι, με εισαγωγή 414 λέξεων που είναι ουσιαστικά εκτός θέματος του άρθρου, θέλω να σου πω πως σε αυτή τη σελίδα (ή αυτήν την σελίδα….;) θα βλέπεις ορθογραφικά, συντακτικά, γραμματικά λάθη, και αν είσαι από εκείνα που συγχύζονται με την “κακοποίηση” της ιερής ελληνικής τους γλώσσας, νομίζω είναι καλύτερα να χωρίσουν εδώ οι δρόμοι μας.
Θα συνεχίσω να γράφω όπως να ναι, γιατί αυτό το όπως να ναι είναι ο τρόπος που γράφουν όσα άτομα δεν είχαν το προνόμιο της μόρφωσης. Ή όσα το είχαν αλλά απλά ο εγκέφαλός τους δεν χώρεσε ποτέ μέσα του τους κανόνες της γλώσσας, όπως εγώ. Θα κάνω συνειδητή προσπάθεια να είναι η γλώσσα μου απλή (αλλά όχι απλοϊκή) για να γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στην μαμά μου και τον γιατρό της. Για να μπορεί ο Αχμέτ και η Ντελίνα να με διαβάσουν αν θέλουν. Για να μπορεί το 15χρονο που γράφει μόνο greeklish να μου στείλει μήνυμα να συζητήσουμε ένα άρθρο που διάβασε. Με σκέψεις που δεν θα μπουν ποτέ στο ChatGPT για να απανθρωποποιηθούν κατά την γλωσσική τους τελειοποίηση, και γι αυτό ακριβώς θα ξεχωρίζουν στον ωκεανό ρομποτικής αρθρογραφίας που έχει κατακλύσει το διαδίκτυο.
Αν ταυτίζεσαι με αυτές τις σκέψεις, έλα να τα πούμε, όπως κι αν μιλάς. Με λάθος τόνους ή χωρις καθολου τονους, με λάθος ωρθογραφία, με greekglish και emojis, με google translation και τη γλώσσα του σώματος, με όποιον τρόπο μπορούμε να έρθουμε κοντά, να μοιραστούμε, να συζητήσουμε, να διαφωνίσουμε, έλα στην Ομάδα να τα πούμε.
Ας αντισταθούμε σε κάθε διαχωρισμό με βάση τη γλώσσα.
(Eδώ ένα παλιό αλλά αγαπημένο ποστ μου στο Facebook για τη χρήση αυτής της απλής γλώσσας στην επικοινωνία της επιστήμης.)
