Πριν λίγες μέρες, όταν ανακοίνωσα στον Σαλίλ πως, μαζί με την Άσπα, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε αυτόν εδώ τον διαδικτυακό χώρο και πως σκοπεύω να αφιερώνω ένα μέρος του (λιγοστού) χρόνου μου σε αυτό, με ρώτησε με ένα μείγμα έκπληξης, απορίας και θλίψης:
“But Why…?!!!” (“Μα γιατί…;!!!”)
Έχοντας διαβάσει και αγαπήσει το βιβλίο Start With Why του Simon Sinek, αποφάσισα πως το πρώτο μου ποστ σε αυτήν την ιστοσελίδα θα πρέπει να μιλάει για το δικό μου «γιατί». Γιατί μπαίνω στον κόπο και το στρες να ασχοληθώ με άλλο ένα μη κερδοσκοπικό project; Γιατί μου είναι σημαντικό να καταβάλω αυτή την προσπάθεια;
Start with why, λοιπόν, και ιδού 534 ακόμα λέξεις του δικού μου «Γιατί».
Ήταν 17 Ιανουαρίου του 2017, με τον Άρυαν λίγο μεγαλύτερο από 6 μηνών, όταν με κάλεσε η Αναστασία να μπω στην Ομάδα Χορτοφάγων Γονέων. Είχαμε συναντηθεί στη Baby Led Weaning, όπου είχα μπει κι εγώ για να αρχίσω τις μάχες με τις στερεές τροφές – νέα μητέρα, πρώτο παιδί, σε ξένη χώρα, με το άγχος και την άγνοια (κινδύνου) στο αποκορύφωμα.
Οι ομάδες είχαν ήδη τότε γίνει τα χωριά μας. Διαδικτυακά χωριά όπου εθελόντριες μοίραζαν απλόχερα τη γνώση και τη σοφία που χρειάζεται μια νέα μητέρα για να επιβιώσει – αυτή τη γνώση που σε άλλες εποχές θα περνούσε από γιαγιά σε κόρη κι από κόρη σε εγγονή. Διαδικτυακά χωριά που θα μας κρατούσαν όρθιες και την περίοδο της πανδημίας, πριν αρχίσουν να ερημώνουν σιγά σιγά, καθώς οι κάτοικοί τους μεταφέρονταν στο Instagram και το TikTok.
Ένα τέτοιο χωριό ήταν η Ομάδα Χορτοφάγων Γονέων.
Ένα χωριό που για μένα υπήρξε η κοινότητα που με αγκάλιασε στο άγνωστο ταξίδι της βίγκαν γονεϊκότητας, το μέρος όπου μοιράστηκα άγχη και φόβους, η αγκαλιά στην οποία είπα τον πόνο μου, αλλά και το πεδίο μάχης όπου κλήθηκα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και τις επιλογές μου (προσωπικές και επαγγελματικές) απέναντι σε εμπαθείς και κακόβουλους. Μια βίγκαν οικογένεια όπου απέκτησα αδερφές (και μετρημένους στα δάχτυλα αδερφούς), που με στήριξαν σε δύσκολες μέρες και εποχές.
Σε αυτή την κοινότητα προσπάθησα όσο μπορούσα να είμαι χρήσιμη και βοηθητική, να δώσω πίσω ό,τι είχα να προσφέρω. Από το προνόμιο της ακαδημαϊκής μου εκπαίδευσης και της ζωής σε μια χώρα με σεβασμό στη βίγκαν επιλογή, έως τον χρόνο μου, τις αμέτρητες νύχτες που ξενυχτήσαμε με προβληματισμούς σε θέματα ηθικής ή σε θέματα διαχείρισης μιας ομάδας που έφτασε, μέσα σε πέντε χρόνια, να έχει πάνω από δέκα χιλιάδες μέλη.
Σε αυτό το χωριό προσπάθησα να προσφέρω, κάνοντας εκατοντάδες ποστ, χιλιάδες σχόλια, δίνοντας εκατοντάδες links, βάζοντας δεκάδες χιλιάδες reactions, αντιλογώντας με δεκάδες ημιμαθείς, απαντώντας σε χιλιάδες προσωπικά μηνύματα και αφήνοντας αμέτρητες φορές ένα μικρό κομμάτι του δικού μου βιώματος.
Όλες και όλοι μαζί – στην αρχή μερικές εκατοντάδες και αργότερα χιλιάδες – φτιάξαμε μια διαδικτυακή βιβλιοθήκη που στο μυαλό μου είναι «η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας για τη βίγκαν γονεϊκότητα». Έναν θησαυρό γνώσης, εμπειρίας και μοιρασμάτων, απλωμένο σε χιλιάδες ποστ, όλα μέσα σε ένα μαγικό κουτί… το κουτί του Facebook.
Το κουτί που, αν θέλει αύριο ο Mark Zuckerberg, μπορεί να το κλειδώσει και να μας απαγορεύσει την πρόσβαση.
Θυμάμαι μια μέρα που είχε πέσει το Facebook για κάποιες ώρες, ένιωσα να με κατακλύζει το άγχος, ο φόβος, ο θυμός, σκεπτόμενη πως όλη αυτή η σοφία είναι στα χέρια ενός τεχνο-ολιγάρχη. Και ήταν τα ίδια συναισθήματα που με κατέκλυσαν μήνες αργότερα, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι ο αλγόριθμος είναι πια εναντίον μας, ότι τα μοιράσματά μας θάβονται, ότι η αλγοριθμική λογοκρισία έχει εμφανιστεί και στο χωριό μας.
Και ήταν εκείνη η μέρα που μοιράστηκα αυτούς τους φόβους με την Άσπα και – όπως γίνεται πάντα με εμάς – 15 ώρες συζήτησης αργότερα, είχαμε μπροστά μας το Project Plan.
Μια ιστοσελίδα, συνέχεια της Ομάδας Χορτοφάγων Γονέων, όπου θα προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε όση περισσότερη από τη γνώση και τη σοφία έχει το διαδικτυακό μας χωριό, ευελπιστώντας να την εμπλουτίζουμε συνεχώς.
Γιατί πρέπει να γίνει.
Γιατί αξίζει να γίνει.
Γιατί το έχουμε ανάγκη.
Κι εμείς και τα παιδιά μας.
